Εσωτερική αρχιτεκτονική

Συχνά οι φωτογράφοι δεν βλέπουν. Κοιτούν μα δεν βλέπουν. Αναπόφευκτα, σπάνια συναντάς εικόνες που κατορθώνουν να περιλάβουν όσα η "πραγματικότητα" επικαλείται πως περιέχει.

Από την άλλη, περιπτώσεις σαν της εικαστικού φωτογράφου Κανέλλας Τραγουστή ξαφνιάζουν με την ευθύτητα του αιτήματός τους. Η απεικόνιση της ανθρώπινης επιφάνειας σε μια δεδομένη στιγμή όχι μόνο δεν αποτελέι επιδίωξη, αλλά αντίθετα υπονομεύεται συνειδητά. Δεν υπάρχουν εδώ τεχνάσματα ή στιλιστικά ευρήματα παραγωγής προσωπείων.

Το "μαγικό" εκκινεί από το πραγματικό, το "περιττό" συνορεύει με το αναγκαίο. Ό,τι εικονίζεται υπήρξε πριν τη στιγμή της συλλογής του, πιθανότατα θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα της καταγραφής του.

Τίποτα φλύαρο, τίποτα εξεζητημένο ή βολικά υπερβολικό. Μόνο κάτι βαθιά αληθινό σαν τη σιωπή, τη σιωπή των φωτογραφιών της Τραγουστή μπορεί να αποδώσει το απτό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Θα ΄λεγε κανείς πως διακρίνεται μια αυστηρά προσωπική θέαση του κόσμου. Μια απόπειρα εκμαίευσης του αθέατου, μια λιτή σχεδόν δωρική απεικόνιση της ανθρώπινης εσωτερικής αρχιτεκτονικής.

Οι εικονιζόμενοι παύοντας να κοιτούν, απαλλάσσονται από την έγνοια της εστίασης. Ελεύθεροι να διευρύνουν τον ορίζοντά τους, μοιάζουν συχνά να αψηφούν το παρόν, δύναται να αποσπαστούν απ΄ αυτό, παλινδρομούν, οδηγούνται ή καταφεύγουν ίσως στο παρελθόν, κάποιοι απ΄ αυτούς υπερβαίνουν το βιωμένο, δοκιμάζονται στο επερχόμενο.

Το πρόσωπο έχοντας "διαρρήξει" την παγιωμένη εικόνα του, επίκεντρο της οποίας αποτελεί το βλέμμα, εκπέμπει παρά δέχεται, μεταμορφώνεται από στιγμιαίο κέλυφος σε μόνιμο περίβλημα, εξωτερική μεμβράνη κατάμεστου δοχείου που αδυνατεί να συγκρατήσει το περιεχόμενό του.

Οι άνθρωποι της Τραγουστή, φαινομενικά μόνο εύθραστοι, παθητικοί, σχεδόν αβοήθητοι, μοιάζουν με κολυμβητές που αφήνονται να βυθιστούν ως τον πυθμένα προκειμένου να εξασφαλίσουν την απαραίτητη ώθηση που θα τους εκτινάξει πάνω από την επιφάνεια.

Και εκεί, κοιτώντας τους καθώς ανέρχονατι ορμητικοί, είναι αδύνατο να μην υποψιαστείς το φορτίο τους, να μην αναρωτηθείς για τις συνθήκες, το χρόνο, τον τρόπο απόκτησής του. Παρατηρώντας τους, μοιάζει απίθανο να αποφύγεις ερμηνείες, συγκρίσεις, εικασίες για τις δικές σου αντιδράσεις σε μια παρόμοια εμπειρία.

Είναι θέμα εμπιστοσύνης, είναι η τέχνη του να κοιτάς και να βλέπεις πραγματικά.

​Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Περιοδικό "Highlights", Αθήνα 2004